ขอแนะนำก่อนว่าให้ลากทั้งหมดแล้วกดcopyไปอ่าน ไม่งั้นตาลายแน่นอน - -"
เรื่องต่อไปนี้ไม่ใช่อิงนิยายใดๆ มาจากชีวิตจริง จากชีวิตที่ประสบ จากช่วงเวลานึงที่เคยผ่าน แล้วมันพอที่จะจดจำได้ว่า นี่แหละสิ่งที่ตั้งใจจริงแต่หนทางเบื้องหน้ามันมีกำแพงที่ไม่ว่าจะพยายามยังไงมันก็ไม่มีหวัง คาปริโคนัสฟิล์มภูมิใจเสนอ เรื่องเศร้าเคล้าน้ำตา ของผุ้ชายคนนึงที่ทุ่มความรักแต่ไม่รู้หนทางด้านหน้าเป็นเช่นไร (เวรกรรมเข้าไปสู่อะไรแล้วอะนั่น - -" อ่านแล้วโปรดลืมเด๋วFeeling จะหาย-0-)
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
เมื่อช่วงสงการณ์ที่ได้ผ่านมาไม่นานนี้เองเรื่องมันเกิดเมื่อวันที่11 ตอนนั้นยังไม่ได้คุ้นเคยกับเธอคนนั้นตอนนั้นแต่คุยกันประปรายตามประสาคนรุ้จัก หลังจากนั้นในวันที่13 เวลาเล่นเกมมักจะเข้าไปเล่นอยุ่เรื่อยๆ แล้วเริ่มคบหากันเมื่อในวันที่15 ช่วงเวลา2วันที่ผ่านเราเริ่มรุ้จักเขา เวลาทั้งวันได้อยุ่กับเธอแต่ช่วงเวลานั้นผมคิดว่าคนๆนี้เปนคนที่พูดจาน่ารัก ผมชอบตรงนั้นของเธอ แต่ยังไม่คิดที่จะทุ่มเทให้ไป คนๆนี้ชื่อJ(นามแฝง) ประมาณวันที่ 18 Jมาปรึกษาผมเรื่องหาที่พักใน กทม. เธอจะหาเปนหอพักชั่วคราว ประมาณ3เดือน ผมก็พยายามค้นหาทั้งๆที่ไม่เคยมีประสบการณ์ (ตอนนี้ผมเริ่มพยายามทุ่มบางส่วนที่เต็มใจทำให้) เหตุผลเพราะ Jจะเข้ามาศึกษาคอร์สเกี่ยวกับการซ่อมประกอบคอมพิวเตอร์ อยากจะเปิดร้านเนท ซึ่งเป็นจุดมุ่งหมายในชีวิตอย่างนึงที่ผมฝันถึงว่าจะเปิดให้ได้ในซักวัน ผมเริ่มคิดถึงอนาคตที่อาจจะเพ้อฝันไป ผมกับJมีการนัดเจอกันบ้างบางครั้ง อันเป็นเพราะบ้านของJอยุ่ต่างจังหวัด บางทีJจะเข้ามาที่กทม. เพื่อมาดูที่พัก แต่เรื่องพวกนี้ผมขอข้ามตอนไปยังตอนที่ผมเริ่มคบกับเธอแบบจริงจัง จริงใจและทุ่มเทเลยดีกว่า วันนั้นไปงานมีตติ้งครั้งที่1ของเกมSDO(Super Dancer Online) ที่จัดกันเอง(แต่ถือว่าใหญ่พอควร) วันนั้นผมกับJก็ได้ไปด้วยกัน ตามตื้ออยุ่พอควรถึงจะยอมอยุ่ด้วย เราต่อจากร้านมู๋กะทะที่เป็นสถานที่จัดงาน ไปยังร้านคาราโอเกะที่ใบไม้ร่าเริง(อยุ่ช่วงร.พ.วิภาวดี) โดยมีเพื่อนๆในงานที่รุ้จักกันอีกไปด้วยกัน แล้วก็ไปนอนค้างที่บ้านพี่คนนึงที่รุ้จักกันในเกม ช่วงเวลานั้นที่ไปบ้านอยุ่บ้านพี่คนนั้นพวกเราแทบไม่ได้นอนเลย แต่ผมอยากให้Jได้นอน ผมยอมที่จะไม่นอนเพื่อที่จะพัดให้ยุงไม่มากัด แต่ก็ทนฤทธิ์ง่วงไม่ไหว แต่ก็ไม่นะ นอนเฝ้าอยุ่ข้างตรงนั้นไม่ได้คิดอะไร หลังจากผ่านวันนั้นผมคิดเฝ้าบอกตัวเอง ว่าเขาจะคิดกับเราแค่ไหนกัน ลืมบอกไปJคนนี้เธอมีอายุมากกว่าผม4ปี (จากปากของJที่บอกมา) หลังจากผ่านวันนั้น ผมก็เจอJอีกราว2-3ครั้ง โดยนัดไปกินข้าวกันไปดูที่จะไปพักกัน มาทำธุระในกทม. จนได้หอพักที่ๆนึง พร้อมกับสมัครที่เรียนได้เรียบร้อย Jย้ายเข้ามาอยุ่ที่หอตอนราวๆวันที่5เดือน6 ช่วงนั้นJเริ่มเปิดเผยกับผม แต่มีบางอย่างที่เป็นความลับยังไงก็ไม่ยอมที่จะบอก แต่กลับกันผมนั้น ไม่ว่าจะมีอะไรทำอะไรก็จะคุยถึงเรื่องพวกนี้บ่อยๆเป็นประจำเพื่อแสดงให้เธอรุ้นะว่าเราจริงใจแค่ไหน ไม่เคยคิดจะปิดบังอะไร แต่ทุกสิ่งเริ่มไม่ใช่เมื่อผมเริ่มถลำลึกเข้าไป มีบางครั้งบางคราว ที่ผมจับได้ว่ามีแอบคุยกับใครจากคนที่เล่นด้วยในเกม ผมจับได้แต่เธอก็บอกว่า แค่ในเกม แต่รุ้ไหมไม่ว่าจะในเกมหรือนอกเกม มันเปรียบเปนแค่2สังคม ในเกมคือสังคมภายใน นอกเกมคือสังคมภายนอก แต่สำหรับผมไม่ใช่ไม่ว่าจะนอกเกมหรือในเกมความจริงใจและความซื่อสัตย์ต้องมีกัน เข้าเรื่องกันต่อ หลายๆครั้งที่ผมแอบรุ้ว่าJคุยกับเพื่อนสนิทของเธอเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ว่าผมแอบจับผิดเธอได้ ระแวงบางอย่างกลัวผมรุ้บางเรื่องที่อยุ่คอมของเธอ แต่เมื่อเธอทำอะไรผิดมาขอโทดผม ผมไม่เคยคิดจะโกรธหรือจะเคืองอะไร ถึงจะร้ายแรงขนาดไหนผมก็ได้แต่โทดตัวเองที่ดันมาเจอเรื่องแบบนี้เข้า ไม่เคยคิดจะโทดเธอเลย ทุกๆเรื่องมันผ่านไป หวานกันบ้างข่มใจไม่คิดมากบางเรื่องบ้าง แต่รุ้ไหมJคนนี้เคยทำผมร้องไห้เดวความเจ็บช้ำ เหตุเกิดเพราะความเข้าใจผิดกัน ผมคุยโทรสับกับเพื่อน(ผุ้ชาย) แต่เธอกลับคิดว่าไม่สนใจเธอ วันนั้นผมกินเหล้าด้วย- -" กลับมาไม่พอใจผมแล้วไม่อยากเจอ ทั้งที่ผมยังไม่รุ้ว่าทำอะไรผิด แต่เธอกลับไม่สนไม่คุยกับผม ผมได้แต่ร้องไห้ แล้วโทรไปหาเธอวิงวอนให้มาพูดกันดีๆ จนเธอยอม ผมดีใจที่เธอยอมพูด ปรับความเข้าใจกันก็ดีไป ผมคิดว่าอันนั้นเป็นสิ่งแท้จริงที่ผมกำลังจะได้รับ แต่ก็ดันไปเรื่องที่เธอแอบไปคุยกับคนอื่นนั่นแหละทำให้ผมกลายเป็นคนที่จะคอยระแวงเธอบางเรื่อง ไม่รับโทรสับบ้าง ปิดเครื่องตอนกลางเมื่อตอนที่เธอกลับบ้านที่ ต่างจังหวัดบ้าง พิรุทบางอย่างที่ทำให้ผมสงสัย เธอเคยเล่าให้ผมฟังว่า เธอเคยแต่งงานแล้วมีลูกแล้ว แต่ตอนนี้เลิกกับสามีเธอไปแล้ว แต่ลูกกับสามีของเธออยุ่ไต้หวัน(สามีเธอเปนคนไต้หวัน) ทั้งที่เธอไม่ได้หย่า แต่ผมไม่คิดอะไร เพราะคำว่าเชื่อใจ ผมไม่รังเกียจที่เจอคนแบบนี้ แต่ผมจะรักในสิ่งที่เป็นตัวของเธอ ไม่สนใจอดีตที่เธอผ่านมา แต่แล้วพิรุทบางอย่างทำให้ผมเริ่มที่จะต้องเริ่มค้นหา ความจริงที่ผมกำลังไม่รู้ ผมไม่อยากโดนคำว่าโง่ปักหัวตอนที่มันสายไป และแล้วผมก็เจอ รูปเธอในงานวันเกิดของเธอเมื่อวันที่ 23/8/2006 เมื่อเป็นปีที่ผ่านมาบนเค้กวันเกิดก้อนนั้นปักเป็นตัวเลข26 ซึ่งก็รุ้ว่าๆเจ้าของวันเกิดคือเธอตอนนี้อายุ26แล้ว เธอบอกผมว่าอายุ23 บัตรประชาชนไม่เคยให้ดู ถามถึงวันเดือนปีเกิดทีไร จะอ้ำอึ้งไปชั่วขณะ(อาจเป็นเพราะกำลังคำนวนว่าอายุ23ต้องเกิดปีไหนอาจเป็นได้) แล้วยังมีรูปสามีของเธอกับลูกเธอที่ยังอยู่ในเมืองไทย ยังอยู่ด้วยกันที่ต่างจังหวัด รู้ไหมผมเจอรูปผมแทบอยากจะคลั่ง ทำไมทำกันได้ แต่ผมคิดในแง่ดี เลยถามเธอเลยคุย ว่าตอนนี้สามีกับลูกอยู่ที่ไต้หวันหรอ เลิกกันได้กี่ปีแล้ว แล้วทำไมยังไม่หย่า (เธอเคยเล่าว่า เคยประสบอุบัติเหตุรถชนต้องไปนอนโรงบาลถึง2ปี ช่วงนั้นสามีก็เลยจากเธอไป ผมงงสับสนกับเรื่องทีเธอเล่า) เธอตอบกลับมาว่า เลิกกับสามีคนนี้ไปได้2ปีแล้ว แต่ไม่อยากให้ลูกรุ้เลยติดต่อกันบ้างบางครั้ง แล้วลุกเรียนอยู่ที่ไต้หวัน (แต่ผมกลับเหนรูปนึงที่ลูกเธอยังเรียนอยู่ที่เมืองไทยโรงเรียนไทยไม่ใช่ในไต้หวัน) เหตุที่ไม่หย่าเพราะมีผลทางธุรกิจ มรดก แต่เธอพูดว่าสามีเธอเขาบอกว่าถ้าจะแต่งงานใหม่ให้มาบอกจะหย่าให้เองแล้วไปแต่งงานใหม่ได้เลย ตอนนี้ผมกำลังสับสนกับเรื่องที่จะพิมพ์ออกไปทั้งหมดเหมือนมันเป็นคำสารภาพที่หาที่ระบาย อยากจะเลิกปวดหัวกับปัญหานี้ไม่อยากจะเจออนาคตที่คิดไว้ว่าต้องเจอ เธอโกหกผมเรื่องอายุที่บอกว่า23 แต่จริงๆคือ26โกหกเรื่องเลิกกับสามีกับเรื่องที่ลูกอยู่ไต้หวันกับสามีเธอ โกหกผมหลายๆอย่างที่คิดว่าผมไม่รุ้ เธอทำกับผมได้ เธอทำให้ผมเป็นคำๆนึงไม่เคยคิดวาจะเป็น และไม่คิดว่าจะเป็นด้วย!! วันนี้J คนนี้ทำผมได้ แต่ทุกวันเธอทำเหมือนยังไม่รุ้ร้อนรุ้หวานยังคบกับผมต่อไป ผมไม่ห่วงตัวเองผมเตรียมใจตอนนี้แล้ว แต่ผมห่วงลูกเธอ ลูกที่ต้องมีอนาคตมีอดีตที่ดีไม่ใช่ต้องเจอกับแม่ที่เป็นอย่างนี้ ผมคิดถึงหัวอกของคนที่สามีเธอ ถ้าว่าเป็นแบบนี้แล้วเขาจะคิดยังไง ตอนนี้ผมแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องพวกนี้ แต่จริงๆแล้วเต็มคาหัวผม คิดแต่เรื่องพวกนี้ จะทำยังไง จะปล่อยไปยังไง จะทำอย่างไรต่อ แต่คงจะมี2ทางที่มันปรากฏ ถ้าไม่จากกันตอนนี้ ก็รออนาคตให้เรื่องเข้าหูสามีเธอแล้วก็จบเหมือนเดิม ยังไงซะผมก็ไม่มีอนาคตกับเธอที่สวยงามจนแก่เฒ่า... ถึงแม้หลักบานไม่มีเป็นชิ้นเป็นอันจะยืนยันเรื่องราวในบางเรื่องได้ แต่คนที่กำลังประสบกำลังเจอต้องรู้อยู่แก่ใจไม่จำเป็นต้องแสดงหลักฐานออกมา แล้วผมก็แค่รอหวังว่าเธอจะเป็นคนจากไปโดยไม่รู้เรื่องว่ารู้เรื่องพวกนี้ ให้เธอได้คิดของเธอเองว่า การทำสิ่งๆนึงที่ยิ่งใหญ่สำหรับชีวิตไปแล้วควรจะสานต่ออย่าให้ชีวิตน้อยๆของเด็กคนนึงทำให้กลายเป็นเด็กครอบครัวที่มีปัญหาเลย ผมก็แค่คนๆนึงที่ทุ่มหมดใจไป แต่ดันไม่ดูให้ดีก่อนที่จะรัก จนกลายเป็นต้องเศร้าเพราะ คำว่า จริงใจและซื่อสัตย์..............
ปล1.คำว่าจริงใจ กับคนๆเดียวที่ผมมอบให้ มันกลับมาทำร้ายผมอีกครั้งนึงด้วยในทางกลับกันตลอดเวลาที่คบกับใครคนนึง ผมไม่คิดว่าจะนอกใจแม้แต่นิดเดียว ใครว่าหาผู้ชายรักเดียวใจเดียวไม่ยุ่งกับคนอื่น ไม่ได้ในโลกนี้ ขอให้รู้ไว้ว่าผมคนนึงแหละที่เป็นผู้ชายประเภทนั้นและไม่เคยคิดจะเปลี่ยนตัวเอง จนกว่าจะเจอคนที่ใช่สำหรับเรา ก็แค่ทนเจ็บทนช้ำไปเรื่อย เด๋วก็เจอเอง~~
ปล2.ผมอาจเป็นผู้ชายที่อ่อนแอเพราะอ่อนไหวบางเรื่องง่าย แต่ยามที่จะเพื่อใครซักคน ผมก็หมดใจกับเรื่องนั้นๆ ไม่เคยแปรผันนอกจากคนๆนั้นจะไม่เห็นค่ากับสิ่งที่ผมให้
ขอบคุนที่ทนอ่าน ขอบคุนที่ทนรับฟัง(ตัวหนังพิมพ์)สิ่งที่ว่าจะไร้สาระของ เรื่องราวภายใน1เดือนที่คบกันกับเธอคนนี้ แม้เป็นเวลาสั้นๆ แต่มันทำให้มีความสุข แม้ต้องเจอความจริงที่โหดร้ายในอนาคต อยากให้เธอคนนั้นได้อ่านแล้วคิดให้ดีๆว่าที่บ้านมีใครรออยู่...
หลักฐานชิ้นเดียวที่อยากจะแสดง สังเกตุที่ตัวเลขบนเค้ก กับวันที่ถ่ายตรงมุมขวาล่าง แล้วคำนวนกับปีเกิด2526ดูว่า มันอายุตามตัวเลขบนเค้กนั้นไหม แต่ถ้างงผม คำนวนเสจอ่านบรรทัดต่อไปเลย
ในรูปปี2006 เรามาแปลงเป็น พ.ศ.ก่อนก็จะได้ 2549
ทีนี้เอา 2549-2526 ซึ่ง2526คือปีเกิดที่เธอบอกผม
2549-2526 = 23 แต่ทว่าบนเค้กย่อมไม่โกหกมันเป็นตัวเลข26 ลองคำนวนอีกทีสิ
2549-26 = 2523 นี่คือปีเกิดเธอ ซึ่งเป็นความบังเอิญที่ผมสงสัย ถึงแม้แค่วันเกดหรือายุ ผมไม่เคยรังเกียจแค่อยากได้ความจริงแต่ก็ยังปิดบังกัน!!!
